Sweet Pippa
Pippa heeft vandaag een nieuwe blog aangemaakt! Hij gaat helemaal over taarten maken, dus dat moet sommige mensen vast wel aanspreken!
Ga even kijken!
Op
Ik hoop niet dat je dit gevoel kent. Het is ook niet zo makkelijk te herkennen, vind ik zelf.
Maar toen ik een week lang met draaierigheid rondliep en elke dag moest huilen, begreep ik dat het op was.
Bijna een jaar loop ik op mijn tenen om het werk goed te doen. En goed was nooit goed genoeg. Want in 24 uur kan je de administratie en regelzaken net voor elkaar krijgen, maar het belangrijkste, het coachen van de 60 vrijwilligers, schoot er bij in.
Ik kreeg hulp, ik had mij eigen coach, kon bij iedereen aankloppen. Maar na weer een dag waarin ik niemand gezien of gesproken had, kwam ik diepbedroefd thuis..
Alles staat me tegen, ik heb er geen zin meer in.
Maar ondertussen voel ik me schuldig, dat ik dit niet voor elkaar krijg. Ik had me zo uitgesloofd om deze baan te krijgen!
Het was een slome week, zeker na al dat gestress van daarvoor. Ik probeer het tekenen weer een beetje terug te krijgen, maar het valt niet mee om weer in die ‘flow’ te komen.
Ik zie mijn kinderen wat meer, wat ook voor hen niet mee valt. Zeker niet als ik sjacherijnig naar ze uitval.
Volgens de dokter is mijn bloeddruk te hoog en hoort de duizeligheid bij de stressverschijnselen.
Vreemd om me nu eens niet groot te houden en toe te geven aan mijn gevoel.
Ja, tuurlijk weet ik dat je dat moet doen, ik zou de eerste wezen om anderen daar op te wijzen.
Dus vandaar even dit sippe stukje. Maar dat ik dit nu eindelijk gedaan heb, is een teken dat er verandering en (hopelijk) verbetering komt!
Lekker gezeild
Nee, geen lekker puh! Gewoon, lekker gezeild. Omdat het zulk prachtig weer was, met veel wind en zon. En omdat het ‘s avonds laat nog heerlijk zwoel was, zelfs op het water. En omdat we in fijn gezelschap waren van Helen en Thomas. En omdat we rustig zonder kinderen waren… Daarom.
Ik ben niet zo’n zeiler, dat gedoe met overstag gaan, schuin zitten de hele tijd. En verder zit je eigenlijk alleen maar stil. Maar die drie daagjes weg waren toch wel lekker. Zonder gezeur aan je hoofd, helemaal leeg, helemaal niks doen. Eigenlijk is dat uitzonderlijk!
Rommelmarkt
Al jaren is het voor-en najaar de tijd voor de rommelmarkten. Eigenlijk zouden we niet moeten gaan, en dat lukte ook een tijdje, want het huis is al zo bomvol!
Vandaag was er een rommelmarkt in Zwartewaal. En het lukte zowaar om er op tijd voor op te staan.
We vlogen er in vliegende vaart doorheen, verspilden geen tijd bij de boeken of elpees.
We liepen gelijk tegen een leuk stoeltje aan, bij het ‘antiek’ vond ik een leuk setje schaaltjes en tussen de zompige tassen lag een hele handige kattentas voor 25 cent! Dus wie er nog behoefte heeft aan een prachtige rieten kattenmand mag zich melden! Dat scheelt weer ruimte op zolder.
En we konden het niet laten toch even bij de spelletjes te kijken en hebben nu een prachtig Robotspel!
Maar de leukste vondst deden we toen we al bijna weg waren.
Tijd maken
Ja, je moet er gewoon tijd voor maken. Alle andere stress en gezeur opzij zetten en vaker naar de tuin. En vaker bloggen, ok…Het is mei en eigenlijk had april al de maand moeten zijn voor het grote werk in de tuin. Maar april was warm, te warm voor mij om overdag zwaar werk te doen. En er waren die maand veel avonden dat ik moest werken.
Maar wat sommige mensen jammer vinden, dat het weer nu even wat minder is, is voor mij een goede reden om er even flink tegen aan te gaan.
Begin april had ik samen met Richard de drie verhoogde bedden gemaakt. Hier staat van alles nu uitbundig te groeien, het ziet er leuk uit! Maar er miste de hele tijd iets…
Het voelde nog steeds zo open, alsof het nog steeds niet mijn eigen plekje was, niet privé.
Ik miste een grens. Visueel was niet te ontdekken waar de grenzen van mijn tuin lagen.
Diergaarde
Pipje had wat vriendinnenverdriet, dus woensdag zijn we eindelijk weer eens naar Blijdorp geweest. Het was druilerig grijs, waterkoud weer, maar droog.
Lisa had al verteld dat er aardig wat vernieuwd was en er ook nu nog bijgebouwd wordt.
Het Oceanium was niet echt vernieuwd, maar het blijft fascinerend, die aquaria. Vooral de scholen haringen die er sinds kort zijn zorgen voor spectaculaire schouwspelen.
In het lab kregen we uitleg over het filtersysteem en zagen we zeepaardjes minigarnaaltjes eten. Verderop blijft de knalgroen murene spectaculair en vreselijk griezelig. Op het einde van de rondgang zit er nu ook een echtpaar rode octopussen, heel bijzonder. Ik heb nu geleerd dat ze maar 3 a 4 jaar worden en dat moeder dood gaat na haar kinders te hebben grootgebracht.
Dan die zeeotters… Die zijn natuurlijk prachtig, vooral omdat ze menselijke trekjes hebben.
Uren kan je er naar kijken.
Tegenover het Oceanium is het ijsberenverblijf gebouwd. Daar kan je zien zwemmen of slapen, zoals wij gezien hebben. Lijkt saai, mar als je ze van zo dichtbij kan bekijken, is het toch wel heel indrukwekkend, die grote klauwen, het stof op de vacht, de stoomwolken uit de neusgaten.
Recht zo die gaat!
Gek, hoor, dat gevoel in je mond… Maar pijn heb ik niet gelukkig!
Na lang wikken en wegen is het er toch van gekomen, een beugel. Met Pippa kwam ik toch al op bezoek bij de ortho, de tandarts gaf een voorzichtige hint en toen was de afspraak snel gemaakt. Niks vergoed, maar ik heb nog een spaarpotje. Nu of nooit!
Hester is me natuurlijk al voorgegaan en ik heb al vele dames (nog geen heren?) met een mond vol ijzer zien lopen.
En het mooie is, je ziet het haast niet. Het zijn doorzichtige brackets en elastiekjes, alleen de ijzerdraad zie je. De ortho-dame zat flink te mopperen dat ze het niet goed kon zien! Dat is toch juist de bedoeling…
Ook hier ging mijn lieve zus me voor, dus ik weet nu in ieder geval dat ik geen rode wijn mag drinken. Geen probleem toch, wit is ook lekker!
Op de ijzers
Na al die dagen van vorst, moet het wel betrouwbaar zijn: het ijs.
Ik ben een schijterd wat dat betreft, eerst moet ik minstens tien mensen op het ijs zien staan, wil ik de stap wagen. Afgelopen woensdag heb ik het geprobeerd met Pippa, op de Vest, rond Brielle. Er liepen en schaatsten al aardig wat mensen, maar het dooide en de luchtbellen waren goed te zien. Het leek mij niet erg dik en toen we iets hoorden kraken waren we in twee seconden weer op de kant!Gisteren begon ik er toch in te geloven, dat het misschien toch te doen was. Richard haalde me over om toch schaatsen te gaan kopen, maar zowel in Brielle als in Oostvoorne waren de schaatsen uitverkocht. Jammer…
Toch ben ik meegegaan met man en kind om het vast te leggen op de plaat, want wat was de entourage prachtig! Natuurlijk met de Catharijnekerk op de achtergrond, is alles gelijk een plaatje. Maar de met rijp bedekte bomen en struiken en de ondergaande zon en de opkomende maan maakten het onvergetelijk!
Vandaag kreeg ik toch een kans, met de schaatsen van Megan. Die heeft als derienjarige al even grote voeten als ik (ze is ook even lang), dus wat een geluk. Wel hockeyschaatsen, zou dat anders zijn?
Met aardig wat angst in mijn benen , want het is al zeker 18 jaar geleden dat ik geschaatst had (en dat waren toen ook maar 10 minuutjes) en hoe breekbaar zou ik nu al zijn?
Five/fifteen minutes of fame?
Het werden er maar drieëneenhalve minuut…
Afgelopen week werden we benaderd of we bereid waren tot een interview voor een nieuwsitem van TV Rijnmond. Ze waren zeer geïnteresseerd in het verhaal van het jongerencentrum.
Omdat er een thema-avond aanstaande was, waarin ook na precies 25 jaar, werd herdacht wat de jongeren van destijds voor elkaar hadden gekregen.